Dag 6 - Een dag met vele gezichten

Vrijdag 9 augustus 2024 

Na toch later naar bed te zijn gegaan dan gepland, krijgen we een overheerlijk ontbijt van het lieve personeel van ons hotel, het Toravaig House Hotel. Om stipt 08:00 uur vertrokken we van het zuiden van Isle of Skye naar het noorden van het eiland.

Omdat we de planning van gisteren wat aanpasten en al twee dingen hadden gedaan die voor vandaag op de planning stonden, hadden we vandaag iets meer ruimte in de planning. En dat was maar goed ook, want we kwamen vandaag eigenlijk gewoon tijd tekort. Alles is zo ontzettend mooi hier.

Onze eerste stop was Portree, een uurtje rijden richting het noorden vanaf ons hotel. Wat een mooi dorpje aan de oostkust van Isle of Skye. Het heeft een haven waar allerlei soorten boten lagen, en de vissers hun sporen achterlieten.
Langs de haven staat een rij huizen, in mooie kleuren. Hierdoor heeft het een exotische uitstraling, terwijl de temperatuur toch echt niet hoger dan 14 graden werd. Achter de boten lag een horizon vol bergen en wolken. Hoe ver je ook keek, er waren alleen maar bergen, ver en wat dichterbij. De donkere wolken voeren voorbij terwijl de zon heel hard haar best deed om er door heen te komen. We wandelden een rondje door de haven en daarna liepen we richting een park, dat ook langs de haven ligt op een hoge rots. Eenmaal boven hadden we een prachtig uitzicht en zelfs de zon liet zichzelf heel eventjes zien. In het park vonden we kleine konijntjes die erg nieuwsgierig waren maar uiteindelijk toch als helden op sokken heel hard wegrenden. Er stond een oud deel van een kasteel. We konden hier naar boven klimmen en daar bleek het aardig nat te zijn. We hebben daarboven een tijdje staan genieten, om vervolgens bij een gezellig zaakje boven de haven wat te drinken en wat lekkers te eten. Marianne ging voor een typische scone, John voor een mokkagebakje. Het was een heel gezellig zaakje in Mexicaanse stijl, hoewel de menukaart toch echt niet Britser kon. Bleek ook nog de koffiemachine stuk te zijn…. En John had zo’n trek in cappuccino. 

Na deze korte break kochten we uiteraard nog een magneetje om daarna onze weg weer te vervolgen.
Eigenlijk was het plan om bij Loch Leathan Dam te stoppen, waar we een prachtig uitzicht zouden hebben op de grote dam, een prachtige schiereiland en The Storr, een prachtige berg die meerdere malen gebruikt is in de films van The Lord Of The Rings, maar door het slechte weer was er werkelijk niets te zien. Het was één grote grijze deken die over het gebied neerdaalde en dus reden we door naar onze volgende stop: Lealt Falls.

Ook bij de Lealt Falls was het nat, het regende keihard. Toch trotseerden we de regen en we werden dan ook beloond: het stopte even met regenen. Bij dit punt komen twee prachtige en machtige watervallen samen, waarvan de hoogste 90 meter hoog is. Bij deze watervallen is er een houten brug geplaatst, met een uitkijk platform. Ondanks dat het wel even droog was op dit moment, stond er wel een windkracht 8. Dikke storm dus, echt heeeeeel veeeeel en harde wind. Toch gingen we het platform op en we hadden dit prachtige punt bij de watervallen niet willen missen. We kunnen met woorden niet omschrijven hoe mooi en hoe krachtig het neervallende water was. En dit in combinatie met het uitzicht op de bergen en zee….. werkelijk adembenemend.
Na een paar minuten te hebben overleefd op het uitkijk platform, liepen we terug een stuk omhoog, waar we een nog mooier uitkijkpunt vonden. Bovenop de berg, maar er stond zo’n harde wind. We hebben allebei nog nooit zo’n harde wind meegemaakt en het werd toch wel een beetje spannend qua veiligheid. Na toch even te hebben genoten van het prachtige uitzicht liepen we toch maar terug naar de auto, waar we uiteindelijk kletsnat aankwamen. 

Een paar miles verderop stopten we weer. Nog steeds harde wind, en af en toe een flinke bui, maar toch besloten we een kleine wandeling te maken naar onze volgende bestemming: Brothers Point. Een nog mooier uitzicht op een prachtige klif. Het was een spannende route, want door de regen was alles spekglad geworden. Gelukkig zijn we niet uitgegleden, maar wel vaak genoeg bijna. Manoeuvrerend zijn we aardig wat meters naar beneden geklauterd, tussen de schapen door, om vervolgens bij een prachtig landschap uit te komen. We moesten ook weer terug, en dus begon de spannende klim naar boven weer. Nu kwamen we er ook af zonder vieze kleding.  Inmiddels kregen we toch wel wat trek en dus besloten we door te rijden naar het eerstvolgende dorpje. 

Eerst maakten we nog een korte stop bij Kilt Rock; een prachtige klif waar een rivier via een waterval de zee in valt. Dit uitzicht, in combinatie met de eindeloze zee, het prachtige berggebied op de horizon en de stenen in het heldere water, maakten dat we een heel bijzonder en zo’n ontzettend mooi tafereel mochten aanschouwen.

De nood was hoog en dus reden we snel door The Hungry Gul, een heel gezellig cafeetje. Eerst plassen, daarna gingen we in de rij staan om bij het cafe te kunnen eten. Er werkten hele vriendelijke serveersters, en die brachten ons een heerlijke hamburger en brood met draadjesvlees.

Nadat we weer opgedroogd, opgewarmd en gevoerd waren, gingen we op pad naar onze laatste stop: The Quirraing.
Dit is met stipt het mooiste gebied wat we vandaag gezien hebben. Zo machtig en groot, we voelden ons heel erg klein. De wind was hier helaas ook weer ontzettend hard, wat toch wel een beetje gevaarlijk voelde en dus bleven we niet lang. We genoten echt van het uitzicht. Ook dit gebied is weer vaak terug te zien in films.
Er kwam onderaan de berg waar we stonden, een gloednieuwe Lexus vast te staan naast de weg in de modder. Wat de bestuurder ook probeerde, hij kwam niet weg. Er stopte ook niemand om hulp aan te bieden dus ze stonden er wel een tijdje. Na een paar minuten kwam er een nieuwsgierig schaap aangelopen en die hopeloze stel heel aandachtig stond te bestuderen. Het was heel grappig om te zien.

Hierna wilden we eigenlijk nog naar The Fairy Glen, maar we moesten naar de veerpont en dus moesten we op tijd vertrekken vanaf de prachtige bergtoppen. Het was bijna twee uur rijden en dus een lange zit. Gelukkig is John inmiddels helemaal gewend aan het links rijden en is de reis heel prettig te noemen, ondanks de grote gaten in de weg en de soms smalle wegen. 

Gelukkig waren we ruim om tijd aangekomen bij de haven. We parkeerden de auto in de rij voor de boot. Nog even plassen en een kwartiertje voor we de boot op mochten. 

We haalden een warme chocolademelk en al snel vertrok de boot van wal. Door de harde wind was het een bewogen vaart. Hoge golven die het schip binnen kwamen (en de alarmen van de auto’s deed afgaan), harde rukwinden, maar wat een prachtig uitzicht over zee. Het was een vaart van 30 minuten die ons heel veel tijd en brandstof bespaarde heeft omdat we nu niet helemaal om hoefden te rijden. Na deze 30 minuten waren we allebei blij dat we weer aan wal waren. Op naar onze bestemming: Fort William!

Voor we naar ons hotel reden, maakten we nog een korte stop die ons natte schoenen bezorgde. Het Glenfinnan viaduct, beter bekend als het Harry Potter viaduct. Dit viaduct is meerdere malen in meerdere films te zien en dus stond dit bezoekje hoog op het lijstje van Marianne. Wat was het tof om dit viaduct in het echt te zien! Door de vele regen was het een hele onderneming om bij het uitzichtpunt te komen, bijna het hele pad stond onder water. Maar het was het zó waard. Een aardige Fransman bood aan om een foto van ons te maken, wij heel blij met dit aanbod. Ondertussen bleef het maar regenen, dus we gingen wederom door dezelfde plassen terug naar de auto. Met natte schoenen de auto in, eindelijk op naar ons warme hotel, het Premier Inn Hotel.

Na een dag van meer dan 13 uur onderweg te zijn geweest, waren we allebei moe maar voldaan door alle mooie dingen die we hebben gezien en al het avontuur dat we vandaag hebben meegemaakt. Echter was ons avontuur nog niet afgelopen.

We kregen kamer nummer 3, dus vol goede moed stapten we de kamer binnen. De kamer viel erg tegen, aangezien het een kamer voor gehandicapten was, dus met allerlei aanpassingen. Buiten dat was het het meubilair vies, waren er geen handdoeken en liepen er beestjes over de vloer. Dus spullen weer inpakken en terug naar de receptie. We kregen een nieuwe kamer toegewezen, nummer 140. Dit was ook gelijk een luxere kamer, dus heel erg fijn deze upgrade.
Na al deze commotie was het inmiddels al half 10 en dus waren we te laat om ergens nog wat te kunnen eten. De McDonalds zit om de hoek en dus besloten we nog even laat te gaan snacken. Toch een net ander menu, wat leuk is voor de afwisseling. En als grote verrassing hebben ze hier gewoon nog de Apple Pie! Helemaal blij, want in Nederland wordt dit niet meer verkocht. Zo ontzettend lekker en lang geleden.

Na deze lange dag nog even douchen en daarna lekker onder de wol. Morgen naar Ford August!